Afgelopen weekend weer enorm opgeruimd (het weer leende zich er ook voor, jammergenoeg). Ik was alleen van plan om de kledingkast uit te mesten, maar het ging zo lekker! Dus ook maar achter de zolderschotten verder gegaan. Wat een spullen. Je hebt er geen idee van dat je in de loop der jaren zoveel verzameld. En wat een energie kost het. Je moet werken voor het geld om de dingen te kopen, je moet ze naar huis halen, een plekje geven, goed opbergen en nu dus beslissingen nemen over het wel of niet wegdoen. Het moeilijkst had ik het nog met een hobbelpaardje van de kids (zie foto, maar dan iets meer toegetakeld). Erg leuk en destijds een mooi kado. Maar nu een sta-in-de-weg waar geen plezier meer aan beleefd wordt. Weg dus. De meneer van de kringloopwinkel vond hem erg grappig in ieder geval. Ik hoop dat iemand anders er nog veel plezier van zal hebben. Het zet me wel aan het nadenken. Ooit heb ik eens een uitspraak gelezen (weet niet meer waar): "We overschatten wat we in een jaar kunnen doen,
maar onderschatten wat we in tien jaar kunnen doen".
Ik begrijp deze uitspraak nu volledig. Het geldt niet alleen voor rommel verzamelen, maar gelukkig ook voor een kapitaal opbouwen en daarmee financiële onafhankelijkheid. Alle beetjes helpen, en de tijd helpt mee.
Wij hebben een mega zelfgemaakte hobbel-motor. Gemaakt door hele goede vrienden. Dat gaat nooit weg. Maar ja; waar laat je het toch, he? Het is ook nog heel zwaar. En nog een zelfgemaakt hobbelpaard van een oom... kun je ook niet wegdoen...
BeantwoordenVerwijderenGelukkig is er nog genoeg over om wel weg te doen en zo plaats te houden voor ... hobbel-dingen.
Zelfgemaakte cadeaus kan ik ook niet weg doen hoor! Zo staat er nog een mega groot poppenhuis bij ons boven. Heeft mijn opa voor mij gemaakt. Mijn eigen kinderen spelen er niet mee, maar hij gaat nooit weg!
BeantwoordenVerwijderen