Vrijdagavond rond elf uur kijk ik altijd graag naar de familie Pfaff. Mijn man vind het een domme serie, maar hij kijkt naar Onderweg naar Morgen, dus heeft geen recht van spreken. Het leuke van de Pfaff's vind ik dat alles er zo heerlijk herkenbaar aan toe gaat. Ondanks hun geld en "glamour" hebben zij min of meer dezelfde dagelijkse beslommeringen als wij, gewone onbekende stervelingen. Grasmaaien, caviahok schoonmaken, kinderen die dwars zijn, kinderfeestjes, garage opruimen enzovoort. Dat is een geruststellende gedachte. Ze maken overal een feest van, hun joie-de-vivre is aanstekelijk. Bovendien zijn ze een hele hechte familie die voor elkaar door het vuur gaat en dat vind ik bewonderenswaardig.
Zelf heb ik afgelopen zondag ook een familie dag gehad. Met zijn allen in een bus naar de dierentuin. Erg gezellig! Leuk om alle neven en nichten weer te zien en hun kinderen. Toch heb ik maar met een paar meer dan incidenteel contact. We wonen niet bij elkaar in de buurt en dan groei je uit elkaar. Bovendien heeft iedereen het natuurlijk druk met het eigen gezin, bedrijf en/of werk. Maar op dit soort dagen besef je dat ze altijd familie blijven en dus onderdeel van je leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten